Gabinet prywatny

twitter
logowanie/rejestracja

Epidemiologia urazów mózgu

Urazy głowy są szerokim terminem, poza urazami mózgu obejmują urazy czaszki. Lepszym terminem, który dotyczy jedynie urazu mózgu, jest urazowe uszkodzenie mózgu (TBI – traumatic brain injury). TBI często określa się mianem „cichej epidemii”. Szacuje się, że w Europie każdego roku z powodu jakieś formy TBI cierpi 2,5 mln osób. Głównym zadaniem zdrowia publicznego jest ciągłe monitorowanie urazów głowy w celu wprowadzenia metod prewencyjnych, które pozwolą zmniejszyć liczbę tych urazów. Leczenie urazów mózgu obejmuje postępowanie operacyjne i zachowawcze.

Rozpoznanie i leczenie dny moczanowej

Dna moczanowa to zapalna choroba stawów, w przebiegu której kryształy moczanu jednosodowego odkładają się w stawach, tkankach i narządach. Może przebiegać w postaci napadowego zapalenia stawów, które ustępuje pod wpływem leczenia, ale z upływem czasu może przechodzić w formę przewlekłego, destrukcyjnego zapalenia stawów. Ostatnie dane epidemiologiczne wskazują, że dna moczanowa występuje coraz częściej i jest najczęstszą przyczyną zapalenia stawów w krajach wysoko rozwiniętych. Dna moczanowa to jedyna postać zapalenia stawów, która jest potencjalnie możliwa do wyleczenia przy zastosowaniu bezpiecznych, tanich i zazwyczaj dobrze tolerowanych leków obniżających stężenie kwasu moczowego. Nadal jednak pozostaje chorobą źle rozpoznawaną i najczęściej suboptymalnie leczoną. W pracy przedstawiono aktualne zasady rozpoznawania i leczenia dny moczanowej, zarówno w jej ostrym, jak i przewlekłym okresie.
 

Probiotykoterapia w profilaktyce i leczeniu wybranych schorzeń

aktualny stan wiedzy

Od czasu powstania koncepcji probiotyku wpływ szczepów bakteryjnych na organizm człowieka znajduje się w kręgu zainteresowań badaczy. Dowody na skuteczność probiotyków w profilaktyce i leczeniu pochodzą z badań interwencyjnych przeprowadzonych na ludziach, które oceniają specyficzne właściwości poszczególnych szczepów probiotycznych, jak też są pomocne do określenia skutecznej dawki probiotyku. Opracowanie zawiera aktualny stan wiedzy dotyczący probiotykoterapii w profilaktyce i leczeniu wybranych stanów chorobowych.

Przesiewowa i pogłębiona ocena stanu odżywienia pacjentów

Aktualnie dysponujemy wieloma metodami umożliwiającymi ocenę stanu odżywienia. Począwszy od prostych narzędzi ankietowych, poprzez badania antropometryczne, laboratoryjne, aż do bardziej zaawansowanych metod diagnostycznych, jak np. badanie impedancji bioelektrycznej (Bioelectrical Impedance Analysis, BIA). Wszystkie powyższe metody oceny zmierzają do postawienia diagnozy dotyczącej stanu odżywienia. Jest to niezwykle ważne w szczególności wśród pacjentów przyjmowanych do szpitala, u których prawdopodobieństwo rozwinięcia niedożywienia znacząco wzrasta. Celem niniejszej pracy było przedstawienie opisu dostępnych metod oceny stanu odżywienia oraz wskazanie celowości ich zastosowania w identyfikacji niedożywienia.

Zalecenia Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego 2017

najważniejsze zmiany i zasady dla lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej

Począwszy od 2005 r., Polskie Towarzystwo Diabetologiczne rokrocznie publikuje rekomendacje dotyczące leczenia chorych na cukrzycę. Zalecenia są opracowywane przez grupę uznanych ekspertów na podstawie zasad medycyny opartej na faktach i obejmują najważniejsze zagadnienia współczesnej diabetologii. Po raz pierwszy uzupełniono zalecenia o siłę dowodów naukowych, co wraz z wieloma mniejszymi korektami przyczyniło się do większej jasności rekomendacji. Znajomość zmian w leczeniu cukrzycy typu 2 jest szczególnie ważna i użyteczna dla lekarzy podstawowej opieki zdrowotnej. Obecna wersja zaleceń akcentuje konieczność indywidualizacji celów i zasad leczenia.

Nowe metody leczenia otyłości

Aktualnie dysponujemy wieloma metodami leczenia otyłości. Do podstawowych metod zaliczyć należy zmianę stylu życia realizowaną poprzez stosowanie diety redukcyjnej, uwzględniającej odpowiednie proporcje pomiędzy poszczególnymi makroskładnikami, oraz zwiększenie aktywności fizycznej. W przypadku gdy podstawowe metody nie są wystarczające, dobrze jest rozważyć metody dodatkowe, takie jak farmakoterapia, czy leczenie bariatryczne. Celem niniejszej pracy było przedstawienie opisu dostępnych metod leczenia otyłości oraz wskazanie celowości ich zastosowania.

Choroba refluksowa przełyku

Objawy choroby refluksowej przełyku należą do jednych z najczęstszych dolegliwości u chorych zgłaszających się do gabinetu internistycznego. Na podstawie badań epidemiologicznych szacuje się, że występują one u ok. 10-20% osób w populacjach krajów wysoko rozwiniętych i liczba ta wzrasta wraz z wiekiem pacjentów. Choroba refluksowa określana jest jako cofanie się treści żołądkowej do przełyku, co powoduje występowanie objawów klinicznych i rozwój powikłań. Jej etiopatogeneza jest wieloczynnikowa. Podobnie obraz kliniczny jest zróżnicowany, co może utrudniać rozpoznanie. Do typowych (przełykowych) objawów zalicza się zgagę, puste odbijania i cofanie się treści żołądkowej do przełyku. Ponadto wyróżniono również objawy nietypowe (pozaprzełykowe), które mogą występować razem bądź bez objawów przełykowych. Późno rozpoznana i nieleczona choroba refluksowa pogarsza jakość życia pacjenta i może prowadzić do poważnych powikłań klinicznych. Obecnie dzięki możliwościom diagnostycznym i terapeutycznym można skutecznie ją kontrolować. Ze względu na istotnie częste występowanie ważne jest uwzględnianie tej jednostki chorobowej w diagnostyce różnicowej schorzeń o podobnej symptomatologii. W niniejszej pracy przedstawiono aktualne informacje dotyczące etiologii, diagnostyki i postępowania terapeutycznego w chorobie refluksowej przełyku.

Stopa cukrzycowa jako trudne do leczenia i przewlekłe powikłanie cukrzycy

Przewlekłe powikłania cukrzycy stanowią istotny problem medycyny XXI w. z uwagi na rozpowszechnienie choroby podstawowej. Jednym z nich jest zespół stopy cukrzycowej oraz związane z nim ryzyko powikłań septycznych, niebezpieczeństwo kalectwa i wysokie koszty leczenia. Kluczową rolę w uniknięciu groźnych powikłań odgrywa leczenie choroby zasadniczej, mające na celu wyrównanie poziomu glikemii. Równocześnie należy pamiętać o rozpowszechnianiu elementów prewencyjnych, w tym przede wszystkim skutecznej edukacji pacjentów oraz dokształcaniu personelu służby zdrowia. Celem powyższych działań jest rekrutacja pacjentów zwiększonego ryzyka rozwoju powikłań i dzięki temu podjęcie odpowiednich działań profilaktycznych. Ponadto lekarze powinni nabyć umiejętności rozpoznania objawów zwiastujących początkowe stadia rozwoju zespołu stopy cukrzycowej i w związku z tym umieć jak najszybciej wdrożyć odpowiednie leczenie.

Rola kwasu moczowego w fizjologii i patologii

Kwas moczowy został odkryty w 1776 r. przez Karla Wilhelma Scheele'a. W organizmie człowieka jest końcowym produktem katabolizmu puryn. Powstaje z ksantyny w reakcji katalizowanej przez oksydoreduktazę ksantynową, która występuje w dwóch formach: oksydazy ksantynowej oraz dehydrogenazy ksantynowej. Istnieją trzy grupy leków obniżających urykemię: inhibitory oksydazy ksantynowej, leki urykozuryczne oraz preparaty rekombinowanej urykazy. Kwas moczowy jest silnym antyoksydantem, pełni funkcję neuroprotekcyjną oraz immunomodulującą. Zarówno hipo-, jak i hiperurykemia mają ważne konsekwencje kliniczne. Hiperurykemia wiąże się z większym ryzykiem wystąpienia nadciśnienia tętniczego, migotania przedsionków oraz zespołu metabolicznego. Zwiększone stężenie kwasu moczowego we krwi wywołuje podwyższone ryzyko wystąpienia kamicy moczowej oraz przewlekłej choroby nerek. Hiperurykemia jest warunkiem niezbędnym dla rozwoju dny moczanowej. Prewalencja dny moczanowej w krajach rozwiniętych gwałtownie wzrosła w ostatnich dekadach. Niskie stężenie kwasu moczowego we krwi wiąże się natomiast z większym ryzykiem wystąpienia choroby Parkinsona.

Względne bezpieczeństwo leków biologicznych stosowanych w leczeniu chorób zapalnych jelit

Choroba Leśniowskiego i Crohna (ChLC) oraz wrzodziejące zapalenie jelita grubego (WZJG) to dwie najbardziej powszechne nieswoiste choroby zapalne jelit (NChZJ) o nieznanej etiologii i wieloczynnikowej złożonej patogenezie. Leczenie NChZJ opiera się na zastosowaniu różnych opcji terapeutycznych, w tym nowoczesnych leków biologicznych. Największym zagrożeniem związanym ze stosowaniem leków biologicznych jest duże ryzyko wystąpienia zakażeń. Co więcej, niektórzy autorzy sugerują, że leki biologiczne mogą przyczyniać się do rozwoju nowotworów. Celem pracy jest przedstawienie aktualnego stanu wiedzy w odniesieniu do porównania profilu bezpieczeństwa poszczególnych leków biologicznych stosowanych w leczeniu NChZJ. W wyniku przeglądu literatury zidentyfikowano sześć opracowań dotyczących porównania profilu bezpieczeństwa poszczególnych leków biologicznych: trzy opracowania w populacji chorych na WZJG, dwa w populacji chorych na ChLC oraz jedno opracowanie opisujące łącznie wyniki dla chorych na NChZJ.

reklama
Producenci informują
więcej »
reklama
Gabinet Prywatny
reklama

Na skróty

Informacje

 

Copyright © Medyk sp. z o.o

Uwaga, ta strona używa COOKIES
Stosujemy je, aby ułatwić Tobie korzystanie z naszego serwisu. Pamiętaj, że w każdej chwili możesz zmienić ustawienia dotyczące COOKIES w ustawieniach swojej przeglądarki internetowej. Dowiedz się więcej.
×